اینجا هستم

مانی ففففس ت

شیر آهن کوه مردا که تویی

بیانیه یکصد و بیست نفر از شاعران ونویسندگان در اعتراض به بی حرمت شدن شاعرملی

آنچه جهان شاعر را با روح و روان مردم پیوند می زند, آگاهی و مبارزه پیوسته علیه خود خواهی ها و تجاوز به روح و روان انسان هاست و البته بی دریغ دوست داشتن ایشان. جایگاه شعر ,شخصیت, و اندیشه  شاملو در ادبیات فارسی و  بین فرهنگ دوستان و عامه مردم بی شک جز این نمی تواند باشد. و البته اگر امروز او توان نوشتن و گفتن داشت شاید از اینکه بار ها و بارها سنگ مزارش را شکسته اند نه تنها آزرده خاطر نمی شد که تکرار می کرد: چراغي به دست‌ام چراغي در برابرم./من به جنگ ِ سياهي مي‌روم..

ما شاعران و نویسندگان امضا کننده این متن نیز هم صدا با آنچه بر فراز بودن اندیشه و جهان هنرمند در برابر اینگونه حقارت هاست ,داد اعتراض به خاطر شکستن سنگی که بر سینه ما است سر نمی دهیم. بلکه اعتقاد داریم برهنه ماندن خاک خفته بر پیکر شاملو خود اقدام علیه نگاه ارتجاعی است که هرگز تاب تحمل هنر را ندارد .

فرزاد آبادی-بکتاش آبتین-سعیده آبشناسان-علیرضا آبیز-محمد آشور-میرزا آقا عسگری-شمس آقاجانی-فرزانه آقائی پور-علی آموخته نژاد- مسعود احمدی -پگاه احمدی-شهرام عدیلی پور-رضا استیلی-مریم آموسا -رضا اکوانیان-نعمت الله اسلامی-علی الفتی-میترا الیاتی-دلارام امین زاده-هوشیار انصاری فر-منصور اوجی-عباس اوجی فر-علی باباچاهی-علیرضا بابائی-حجت بداغی-محمود بدر طالعی-موسا بندری-سیمین بهبهانی-فانوس بهداروند-علیرضا بهنام-فتح اله بی نیاز-مسعود بیزار گیتی-منصور بنی مجیدی-علیرضا بهرامی-مجتبی پور محسن-رویا تفتی-ناما جعفری-مهری جعفری-پرویز جلالوند-شاهپور جورکش-جهاد جهانشاهی-روجا چمنکار-فرخنده حاجی زاده-محمد حسن مرتجا-پرویز حسینی-محسن حکیمی-فرهاد حیدری گوران-ابوتراب خسروی-محمد خلیلی -خندان مه آبادی – هادی خوانساری – مجید دانش آراسته – ابراهیم دم شناس – مریم رئیس دانا – قاضی ربیحاوی –محمد زندی- سهراب رحیمی – بهاره رضایی- شهرام رفیع زاده – مجید روانجو – م. روانشید –  بهمن ساکی – علی سجادیه – فرامرز سدهی-علی شاه مولوی – مزدا شاهانی – حسین شریفی – ساغر شفیعی – علیرضا شکر ریز - -محمد شمس لنگرودی – رضا شمسی – مظاهر شهامت – داوود صالحی–  سید علی صالحی -محمد سپانلو – ایرج صف شکن – روزبه صف شکن – حسین صفاری پور – حسن صفدری – مهدی صمدانی – طاهره طاهری – سعید طباطبایی – رضا عباسی – علی عبداللهی – پویا عزیزی – مشیت علایی ––– میثم علیپور – کامیار عابدی-ابوذر غلامی-طاهره غمخوار – حسین فاضلی – مهرداد فلاح – احمد قربان زاده – فرامرز قره باغی – علی قنبری –آزیتا قهرمان- رقیه کاویانی – ناهید کبیری – علیرضا کرمانی – قاسم کشکولی – آذر کیانی – انیسه کریمیان-منیژه گازرانی – حسن گوهرپور – رضا گودرزی-جواد مجابی – حافظ موسوی- بهزاد موسائی -شیدا محمدی – مجید مددی – آیدین مسنن – اقبال معتضدی – شیوا معتمدی – داریوش معمار – داریوش مهبودی- علی میرکازهی – مازیار نیستانی – ح . هاتف – فرزین هومانفر - حسین علی نوروزی -پیمان یزدان پناه

رونوشت به:

روزنامه های:شرق ,اعتماد ملی وسه پنج,مردم سالاری,همبستگی,کیهان,اعتماد,جوان,آفتاب یزد,ایران,ابرار,اعتدال,اسرار,اطلاعات,اقبال,آرمان,ایران نیوز,بانی فیلم,توسعه,جمهوری اسلامی,خبر,رسالت,زمان,سیاست روز,صاحب قلم,عدالت,کار و کارگر,هم وطن سلام,

خبرگزاری ها:ایلنا,ایسنا,مهر,فارس,سینا,میراث

و سایت های  ادبی,فرهنگی و خبری

مصاحبه ناما جعفری با مظاهرشهامت

شما از كساني بوده ايد كه شعر ايران را در تهران نمي دانيد ، بلكه تمام شعر ايران شعر ايران است ، مي خواستم در اين مورد كمي بيشتر توضيح دهيد ؟

جواب این سئوال در وهله اول می تواند خیلی ساده بوده باشد . یعنی بدیهی به نظر می رسد . اما واقعیات متظاهر ادبی ما چیز دیگری را نشان می دهد . آنچه از ادبیات معاصر نمایش داده می شود ، چیزی است که توانسته تریبون های محدود و محافل را به خدمت بگیرد . اما حقیقت ادبی ما نیست ، بلکه صدور و معرفی هدایت شده چند صدای غالب است که به صورت دسته جمعی و تکراری ، صرفنظر از کندوکاو جدی در کیفیت و تفاوت های آن ، نمایش داده می شود . یعنی خدمتی که یک کلان شهر مثل تهران با تجمیع امکانات و فراهم کردن ارتباط های آسان ، به نوعی از تجمع ادبی کرده است .

 اگر باور می کردیم انواع ادبیات ما ( در اینجا مخصوصا شعر ) ، جز همانی که معرفی شده ، چیز دیگری در انبان خود ندارد ، نه تنها مشکلی وجود نداشت ، بلکه از چنین اتفاقی باید مشعوف هم می شدیم . لیکن حقیقت ، حرف دیگری هم دارد . و آن اینکه ، شعر اگر حاصل همه تجربه بشری از زندگی و زبان ، در زبان شاعر ( شعر ؟) است ، در این صورت شاعران دور از پایتخت ایران ، لاجرم در فضاهای اقلیمی ، اجتماعی و سیاسی متفاوتی زندگی می کنند که بی تردید در نوع صدای شعری آنها تفاوت ایجاد می کند . به این ترتیب نه یک یا چند صدای شعری مشخص و محدود ، که صداهای متنوعی در چهارچوب گستره زبان فارسی در کجا و کجاهای آن ، قابل انتظار است .

چنین انتظاری البته نوعی آرمانگرایی نیست . آن صداها واقعیت دارند که گاه و بیگاه به گوش می رسند . شاید آنها برای بعضی از گوش ها آزاردهنده باشد ، اما برای گوش ما قابل تشخیص و خوشنواز است . مخصوصا اینکه یقین داریم آنها از حنجره کسانی بیرون می آید که به ضرورت ( یا حتی به ناچار ) با صداهای گاه بشدت مشابه پایتخت آشنا بوده و تاثیرات لازم را هم از آن گرفته اند ، اما آنچه که وجه تمایز خودشان است هنوز به شدت بکر و طبیعی و زیبا است .

خوب ، داشتن چنین باوری ، خود به خود ، در ما این آرزو را پدید می آورد که کاش بشود امکاناتی فراهم شود که بتواند آنها را تشخیص داده و عرضه کند .        

جناب شهامت ، آخرين گردهمايي شاعران در ظهيرالدوله حرف هاي بسياري را به دنبال داشت در مورد اتفاقاتي كه افتاده نظرتان چيست ؟

حرف های بعد از همایش شاعران ایران در ظهیرالدوله از هر دو نوعی که وجود دارد ، تنها از آنجا آغاز نمی شود . از همایش شاعران ایران در موسم نمایشگاه بین المللی کتاب با یاری مجله نافه ، شروع ، در مراسم ظهیرالدوله موکد می شود و تا اکنون ادامه پیدا می کند . این حرف ها بر دو نوع است . جنس اولی ها از نوعی است که در سراسر آن اشتیاق وجود دارد ، از جریان استقبال می کند ، آن را تشویق می کند ، با آن همراهی می کند . من این رفتار را با شناختی که از ماهیت جریان دارم هم طبیعی می دانم و هم زیبنده . یعنی اینکه کمترین رفتار یک انسان ادبی – فرهنگی ، در قبال یک حرکت خودجوش ادبی – فرهنگی ، همانا همرایی و همراهی با آن است . این رفتار شایسته را من  مخصوصا در مراسم ظهیرالدوله شاهد بودم . اجتماع آنانی که در این عرصه سرشان به تنشان می ارزید به حدی بود که فکر می کنم خیلی بیشتر از انتظار برگزار کنندگان آن بود . مخصوصا اینکه به خاطر داشته باشیم که آن مراسم با کمترین حد اطلاع رسانی صورت گرفت .

اما حرف دومی هم هست . حرف آنانی که جریان را با توهم توطئه می بینند . به نظرم واکنش آنها هم نباید عجیب بوده باشد . به هر حال بسیاری از ما بی تعارف قبول کرده ایم  در فرهنگ ایرانی از دیرباز وجه رفتار ایرادگیری ، بدبینی ،  سرکوب و تردید نسبت به وجه تشویق ، خوشبینی و همرایی ، بیشتر و چشمگیرتر بوده و هست . بدی مسئله مخصوصا زمانی است که برای این کار از بهانه های کوچک و حتی بی ربطی  به یاری می گیریم . مثلا در همین مسئله مراسم ظهیرالدوله سراغ داریم کسانی را که در شهرستان موفق به تهیه بلیط اتوبوس و آمدن نشده بودند . بعد از مراسم از ناراحتی نه تنها به خود مراسم ، بلکه به کل جریان و حتی به کانون نویسندگان ایران که هیچ دخالتی در مراسم نداشت ، با بی رحمی و بدترین ادبیات سرکوبگرانه تاختند . یا خیلی ها از اینکه اسمشان در لیست گزارش های خبری قید نشده بود بشدت ناراحت شده بودند . یا بعضی از دوستانی که در خارج نشسته و بلدند بگویند لنگش کن ناراحت بودند . عده ایی هم بودند و هستند که کاری به کیفیت هیچ کاری ندارند بلکه فکر می کنند بهتر است با هر حرکتی مخالفت کنند . به نظر من همه اینها باز می گردد به آن قسمت از سبقه فرهنگی که همه ما از آن ناراحتیم . طول این واکنش ها همین است که گفتم . اما یک خط عمود مدام هم بر آن وارد است که تکیه گاه اصلی اش است . تاکید بر یک دید مردسالارانه و حضور « من » در موازات هر اتفاق . منی که همواره حس غیبت یا حذف خود را دارد . این در حالی است که در اغلب موارد و در همایش مورد نظر حتما ، هر « منی » می توانست به آسانی و سادگی در متن جریان قرار گیرد . 

 اما باید خوشبینانه نگاه کنیم . همینکه چنین همایشی به این زودی این همه موافق و مخالف برای خود تدارک دیده ، نشانگر اهمیت آن است .  

همايش شاعران ايران ، ما را ياد شب هاي شعر خوشه مي اندازد ، براي هدف مندتر كردن اين همايش چه پيشنهادي داريد ؟

خوشحالم که این همایش ، آن خاطره خوش را زنده می کند . فکر می کنم بهتر است منتظر بشویم تا همایش تجربه های بیشتری از خود را نشان بدهد . شاید خیلی از پیشنهادها جزو اهدافش خواهد بود . یا پیشنهادهای جدیدی را طلب خواهد کرد .

اگر و بلاگ را رسانه ي بدانيم اطلاع رسان ، نقش اين رسانه را چگونه مي بينيد؟

وبلاگ یک رسانه اطلاع رسان است . با این مزیت که در آن اطلاعات نه صرف اطلاعات ، که نتیجه گذر آن از خلوت و انس متمرکز صاحب وبلاگ هم هست . این بدان معنی است که فعلا آزادی بیان در حد بالایی در نوشته های محیط وبلاگی برقرار است . در این صورت با این وسیله ، تنها اطلاعات سربسته و بسته بندی منتقل نمی شود ، بلکه در عین حال اطلاعاتی با تشریح کیفی و واقعی و مخصوصا با صداقت بیشتری منتقل می شود . به نظر من کیفیت اخیر نشانگر تمایز آن با دیگر وسایل رسانه ای می تواند تلقی شود .

با وجود مالکیت ها  و اجرای خطوط قرمز در وسایل رسانه ای دیگر ، محیط وبلاگی گذر از سطوح اطلاعات به اندرون آن را امکان پذیر می سازد . ضمنا فضایی هم هست که انواع اطلاعات را نمایش می دهد . بنابر این نقشی عظیم و کامل تری را دارد . اما فراموش نکنیم دسترسی به این محیط با توجه به هزینه بالایی که دارد ، برای همگان میسر نیست . همین امر از گسترش مانور آن می کاهد .    

خيلي ها مي گويند كه شخصيت هايي كه دارند كارهاي اين گردهمايي را انجام مي دهند قابلیت شعری کافی را ندارند ، نظر شما چیست ؟

چنین حرفی را من نشنیده ام اما فرض می کنم شما به درستی نقل قول می کنید . در این صورت بحث پیش می آید . دلایل آنها چیست ؟ کدام معیار های مبثوت ، قابلیت شعری را بر کسانی شامل کرده ، بر دیگران نه ؟ و بالاخره پرسش های از این دست . در این گردهمایی ها من تقریبا به زعم خود از همه سرآمدگان  انواع طیف شعری دیده ام که شرکت داشته و شعرخوانی کرده اند . خوب البته قبول دارم امکان بیشتری در اختیار صداهای غالب قرار نگرفته است . و این یکی از همان قرارهایی است که جزو اهداف همایش تلقی می شود .

از این توضیح هم که بگذریم این سئوال پیش می آید که آیا دوستان به خود ایده ایراد می گیرند یا به عوامل یا روش های اجرایی آن ؟

اگر مشکل در قسمت اول موضوع است ، به نظرم بی انصافی است . با این همه اگر ایده بهتری در پیش خود سراغ دارند خوب است که رو کنند . فکر می کنم در این صورت همه آنهایی که با مبحث شعر با حسن نیت برخورد می کنند ، همراهی لازم را خواهند داشت .

و اگر با قسمت دوم مشکل دارند باز هم رفتار اخیر قابل انتظار است . یعنی وقتی بحث شعر ایران مطرح است ، منتقدین از این نوع به عنوان شاعران ایران یا کسانی که این مهم را قبول می کنند ، می توانند پا پیش گذاشته و روش های بهتر خود را در درون جریان عملی کنند . در هر حال با قبول خود ایده ، آنچه که بعد از آن از عوامل اجرایی انتظار می رود اجرای موفق است . و توانمندی آنها در این قسمت ربطی به اندازه قابلیت شعری شان ندارد.  

- هدف از گردهمايي شاعران چيست ؟

به طور کلی سعی بر این است صداهای مختلف شعر ایران شناسایی و معرفی گردد . در این اثناء شان کسانی که به طور حرفه ایی به شعر می پردازند مطرح خواهد شد و لازم خواهد بود در یک چهارچوب مشخص مسایل صنفی آنها و احقاق آن با ساز و کارهای تعریف شده پیگیری شود .

برنامه آينده ؟

تا ببینیم چه پیش می آید …

................................... چند نظر درمورد این مصاحبه

 اعتراض به11سپتامبر شعروداستان

((بورژوازی ادبی – نخاله های با د کنکی )) فکر کرده اید که ادبیات امروز ما سر از کجا در آورده ؟ فکر کرده اید که مافیای موهوم ادبی کشور ما ایران کاری کمتر از ((11 سپتامر )) نکره اند ؟ فکر کرده اید که نشستن در کنج وبلاگهایمان نوعی حمایت از این حرکتهای مافیایی است ؟ تا کی تنها وب به روز خواهید کرد ؟ ما آمده ایم که با صدای هرچند کوچکمان ((سونامی شعر بی غرض را برپا کنیم )) به دیدن این نمایش بیایید تا با دیدارش به ما بپیوندید . به مایی که حداقل تا به امروز به جنبش مافیایی ((شعر و داستان)) کشور که حتی به سایتهای ادبی ما نیز سرایت کرده حل نشده ایم . بیایید تا خودتان را ثابت کنید ...و اگر نه این حرکت خود جوش به حرکت خود ادامه خواهد داد ... لینک دادن به مقالات به مثابه ی حمایت از آن می باشد . تیرداد راد سروش سمیعی روح الله محمدی (مانی) -جنبش ادبيات پست مدرن آنارشيسم-

.........................................http://mandalin.persianblog.com/

بکتاش آبتین

سلام مظاهر عزیز . گفتگوی جالبی بود و ممنون .

http://abtiin.blogfa.com/

سعید احمدزاده اردبیلی و آیدین ضیایی

آقای شهامت مثل اینکه شما قصد دارید همه ی واقعیت را آنطور که می خواهید و نه آنطور که هست جلوه دهید.واقعن متاسفیم که مدت ها در اردبیل تلاش کردیم تا شما را به عنوان یک شخصیت ادبی معرفی و مطرح کنیم. امیدواریم هنوز فراموش نکرده باشید که کدام روابط به لطف ما نصیبتان شد. می توانید از علیشاه مولوی بپرسید پارسال که برای جشنواره ی شعر اردبیل دعوتش کردیم شما را در چه حدی می شناخت . آقای شهامت حداقل با خودتان رو راست باشید و مطمئن باشید که سرسپردگی محضتان به کسانی که خودتان هم قبلن و هنوز هم معتقدید که شعرشان در چه حدیست شما را به جایی نمی رساند.

حمله ی انتحاري به شعر امروزبه روايت كورشِ ولدزن!

(نيم نگاهي به شعر صادره از آبادان)

در جهت سوم كه همه چيز تحت تأثير آن است، دغدغه هاي روشنفكري يک اول شخص را مي بينيم كه به بازيافت جملات و كلماتی كه از روشنفكري به ذهن او... در تعريف شعر به روايت «بچه كه بوديم، مي گفتيم: هر كي، هر چي پيدا كنه مال خودش / بعد، مو سه تا بُطري پيدا كردُم؛ بطري اول، تو خرابه ها. بطري دوم، لب شط. بطري سوم تو هوا زدُم» شاعر به اين نكته پرداخته است كه در خوانش نخستينِ شعر، همه چيز مسأله ساز است. زبان، تصاوير و مفاهيم نماديني كه با آن پويند مي خوريم. شايد شعر "كورش كرم پور" را، بشود در سه جهت قرار داد يا دنبال كرد.               صادره از كورش + ولدزن سينما           شعر           روزي روزگاري آبادان  در جهت سوم كه همه چيز تحت تأثير آن است، دغدغه هاي روشنفكري يک اول شخص را مي بينيم كه به بازيافت جملات و كلماتی كه از روشنفكري به ذهن او حمله كرده است، مي پردازد. «شعري از كورش كرم پور را با هم مي خوانيم. / اين جوري شعر مُنِه نخون / كه اعصاب ندارُم.» شعر با من به زبان من شروع مي شود و با بازي من در شهر ادامه پيدا مي كند تا جايي كه رو به دوربين، من ديالوگ هاي من را بازگو مي كند. «حالا فهميدي به كجاي ئي روزگار مي گنِ آبُدان / ...». اما چيزي كه در پلان اول دلچسب به نظر مي رسد، فيد نشدن دوربين تا بطري دوم / لبِ شط است. ما چه بخواهيم چه نخواهيم در جهت اول يعني سينما قرار مي گيريم؛ سينمايي كه انگار فقط و فقط يک سوپراستار دارد و آن هم كسي نيست جز "بهروز وثوقي"...! روي جلد را نگاه مي كنيم، فيلم هاي خاطره انگيز «كندو»، «گوزن ها» و «سوته دلان» را مي بينيم. به داخل كتاب برمي گرديم. باز همان فيلم ها، از سه كارگردان بزرگ... اما هيچ كدام يک از اين كارگردان ها وجود ندارند، ولي مخاطب دارد فيلم جديدي مي بيند از يک كارگردان ديگر... . لطفاً چشم هاي خود را باز كنيد و به شدت اين چهار شعر را بخوانيد: 1- «ئي شعرِ رو ديوار یه جايي ديدُم». 2-«علي چينوي» 3- «پنكهْ اينگليسي» 4- «علي خَسّه». بحث رابطه ي ميان تعهد اجتماعي و آثار هنرمند، از آن دست بحث هاي هميشه داغ و طولاني ميان هنرمندان و ناقدان اثر هنري بوده است. اما هر چه قدر بتوانيم غلتيدن هنرمند به ورطه ي جريان هاي باب روز و تاريخ مصرف دار را تخطئه كنيم، بر اين باورم كه هنرمند اصيل، از اساس نمي تواند حساسيت هاي خود را كه به فعاليت خلاقه اش انرژي مي رسانند، از آن چه كه در پيرامونش رخ مي دهد كنار نگه دارد. از اين مرحله به بعد، گاه هنرمند به ورطه ي شعارگويي مي افتد و گاه مي تواند اين تأثير پيرامون را به گونه اي عميق تر در اثرش تزريق كند. "كرم پور"ِ شاعر هم، از اين بحث جدا نيست؛ اگر به سه جهت در سطرهاي بالا نگاه كنيم، مي بينيم كه «پنكه / يه پنكه انگليسي / كه آويزونِ‌ از زمين و آسمونِ آبُدان / قربون آبُدان كه همه چياش آبُدانيه / مو با ئي همه پيچ و مهره ي انگليسي كه تو تِنِمه / بچه ناف پالاشگام». و اما شعر، شعر در خدمت سينما و سينما در خدمت تمام فكرهايي كه از ذهن شاعر مي پرد بيرون. اگر مخاطب به كتاب نگاه كند، شعر نمي بيند بلكه فيلم مي بيند. شعرهاي ديداري كه در شكل ساده ي خود از تركیب كلام و تصوير و نيز ايجاد فرم هاي نوشتاري تازه به وجود مي آيد، گسترده هستند. اين شعرها به دليل استفاده از امكانات بياني هنرهاي بصري نظير عكاسي، فيلم و گرافيک از محدوده ي ادبيات فراتر مي رود و ذهن مخاطب را آماده ی دريافت پست مدرن مي كند. فرد مدرنيست اصالتاً تصوير يك شورشي را از خود بروز مي دهد. «مُو يه آدم هِسُّم / كه بِرا يه جُک مي ميرُم / رگورستون آدِمايي كه تو جُک زندگی مي كردن / دارُم ميكِنُم از اين جا ميرُم». شعرهاي "كرم پور"، غالباً ‌از اين گونه هستند، تركيب كلام و تصوير در شعرها به قصد و شيوه ی ايلوستراسيون يا مصورسازي صورت نمي گيرد، بلكه ساختمان شعر بر اساس تركيب اين دو به گونه اي پي ريخته مي شود كه هر دو به يک اندازه در كليّت شعر نقش دارند. به پشت جلد كتاب نگاه كنيد؛ البته با چشماني بازِ باز...!   ........................................................................ برخورد زير راديکال يا چگونه از شعر دهه شصت / دهه هفتاد بيرون مي‌پرد!!!! اين نوع پريدن‌هاي زباني از يک دهه به دهه ي ديگر خواننده را آماده‌ي برخورد با شعري سانتي مانتال مي‌کند. هر چند ظرفيت‌هاي روايي - تصويري در خدمت ايجاد فضايي عيني و شفاف است، اما اين هم نشيني، زير راديکال دهه ي شصت مي‌ماند و به حذف، کنش‌ها - دلالت‌هاي زباني و دقيق تر شدن با نگاهي به پساساختارگرايي، کمک مي‌کند... «اگر شعر / شهري باشد که توسط شاعر ساخته مي‌شود، يا بايد معماري آن جذاب باشد يا ترکيب شهري آن...». "ساموئل بکت" "مجيد اجرايي" اگر «ژن ِ مغلوب» را آرمان شهر خود بداند و از آن جا داد بزند که: مخاطبان گرامي لطفاً به شهر من بياييد و / تنها بر صندلي مشبکي / بنشينيد، بايد توجه داشت که ساختمان‌هاي شهر عمدتاً نيازمند به وابستگي زماني هستند.(اقتضاي زماني) «قرار نبود از آسمان‌ها / ماهي بگيريم / و درياها را / ستاره هفت بال رصد کنيم». اين اقتضاي زماني که گاهي به شکل کم رنگ خود را نشان مي‌دهد، توانسته ترکيب شهري خوبي به وجود آورد؛ «الو ! الو! آقا ! / لطفاً سيم اين تلفن را / از قلب تان بيرون بکشيد». اين عمل در حوزه ي ترکيب شهري، جالب به نظر مي‌رسد. اما، چه کم رنگ کردني؟ آيا همين ترکيبي که، خودخواسته يا ناخواسته به وجود آمده، خود را به شکلي مي‌نمايد که، ذهن مخاطب را به يک دهه ي گذشته يعني دهه ي شصت مي‌برد. «مرگ (من) را به تو اعلام مي‌کنم / در صبحي که از خيابان فرعي 2 / به ميدان‌هاي سبز جهان امتداد مي‌يابد». بايد گفت که «ژنِ مغلوب» "مجيد اجرايي" نتوانسته از شعر دهه ي شصت فرار کند، هر چند درون همين شعرها، شعر دهه ي هفتاد مي‌پرد بيرون. «آقاي رييس ! / خانم پاک حافظه‌اش را / عاشق کرده / براي اين که نفهمد / چه قدر دوست داشته باشد.» اين نوع پريدن‌هاي زباني از يک دهه به دهه ي ديگر خواننده را آماده‌ي برخورد با شعري سانتي مانتال مي‌کند. هر چند ظرفيت‌هاي روايي - تصويري در خدمت ايجاد فضايي عيني و شفاف است، اما اين هم نشيني، زير راديکال دهه ي شصت مي‌ماند و به حذف، کنش‌ها - دلالت‌هاي زباني و دقيق تر شدن با نگاهي به پساساختارگرايي، کمک مي‌کند. «اسبت را هي کن عزيزم / تا فتح بوسه‌هام / بر آرواره ي بي قراري تا / گُر گرفتگي لب‌هام». حالا اگر بخواهيم "مجيد اجرايي" را در تراز با شاعران بوشهري با گرايش پست مدرن قرار بدهيم خارج از راديکال بودن آرمان شهري که توسط شاعر در «ژن مغلوب» به وجود آمده، مي‌توانيم ذهن خود را در مقابل پتانسيل انفجاري زبان قرار دهيم. «هي -! نگفته‌ام که زنم را / به لورکا فروخته‌ام؟» مجموعه شعر "مجيد اجرايي"، مانفيست ذهني او است، ذهنيت تعريف شده اي که خارج از پرت گويي ها، هذيان زدگي ها و بازي‌هاي زباني بي‌موردي، که در لابرنتي شعر تعريفي ندارند، توانسته مجموعه باشد؛ سالم و ساده. «شعر نگويم نمي‌شود / ديوانه باشم / يا معلم / فرقي نمي‌کند؛ / بودن از تو بوده است». ............................. واخرین که دروبلاگه عموخرچنگ هم هستش گفت و گوی اختصاصی "ناما جعفری" با جسد "منوچهر آتشی" در یک روز بارانی... به تشییع جنازه ی "منوچهر آتشی" خوش آمدید; لطفاً ; گیلاس های چیده شده را ; همین جا آویزان کنید ; چشم های ما ; گیلاس های تازه می خواهد (البته گندم هم می خواهد / شکممان!!) گریه اگر بگذارد; - می بینید; جناب "آتشی"!; نه گیلاس می چسبد ; نه گندم ; در این روز بارانی ; فقط کمی گریه برای پسری که دارد... به تشییع جنازه ی "منوچهر آتشی" خوش آمدید لطفاً     گیلاس های چیده شده را                       همین جا آویزان کنید چشم های ما         گیلاس های تازه می خواهد (البته گندم هم می خواهد / شکممان!!)    گریه اگر بگذارد - می بینید جناب "آتشی"! نه گیلاس می چسبد نه گندم در این روز بارانی فقط کمی گریه برای پسری که دارد                                آرام                                       آرام ملافه ی سفید می کشد روی جسد شما...! (جسد شما؟ چه عکس قشنگی می شود برای روزنامه ها...!) حالا     شما خاک می شوید اما / دارد از دریا بوی سیب می آید جاشوها /  گیلاس های رسیده آورده اند جاشوها /  گریه های تازه آورده اند / پیراهن سیاه جاشوها  نامه ای آورده اند پُر از لبخند شما                                 جناب "آتشی"!                    عجب سعادت غمناکی!! ........................................                     http://www.valadezan.persianblog.com/                                   به اینجا هم بروید